A może po prostu przesunąć punkt równowagi homeostazy zanim zacznie się zmiana? Może sprawdzi się postrzeganie samego siebie jak czegokolwiek nieuszkodzonego albo po prostu otwartego, z czym najlepiej delikwent rezonuje. A potem przenieść to, co jest do zmiany w obszar w miarę standardowego „zepsucia”. To znaczy zamiast wprowadzać zmianę z pozycji „od homeostazy” – wprowadzać ją „do homeostazy”. Bo w sumie to, gdzie jest naszą homeostaza zależy od nas.
Przykład – Wyobraziłam sobie siebie jako system komputerowy, który został wypuszczony jak większość – ze świadomością „dziur” ale też taki, który da się programować i instalować specjalistyczne programy na tą „platformę”. I teraz muszę sobie po prostu instalować nakładki, które i tak miały tam być od samego początku.
Albo ćwiczenia – wyobraziłam sobie, że częste ćwiczenie to coś, co już od dawna wiem, że jest częścią mnie. Więc tylko „zainstalować” nową poprawkę na wykonywanie i w drogę. Oczywiście i poprawki nie są idealne, więc często instaluję też poprawki do poprawek.

Ciekawi mnie czy to ma sens też dla kogoś innego.

Teraz wiem dlaczego tak trudno wprowadzić zmiany w moim życiu…co znaczy kryzys we wprowadzaniu nowych nawyków…Dziękuję.

Dzięki, pozdrawiam:)

Pozdrawiam:)