Chętnie posłuchałabym więcej o szacunku do samego siebie i mechanizmach prowadzących do nieprawidłowości na tym polu, o konsekwencjach, które z tego wynikają dla naszego rozwoju, o ile w ogóle można mówić wtedy o rozwoju. Bardzo interesuje mnie też powielanie zachowań wyniesionych z domu, głęboko zakorzenionych, wrośniętych w człowieka przez wiele lat wspólnego życia. W moim rodzinnym domu panowało przekonanie, że sytuację życiową trzeba zaakceptować i nieczęsto przejawiano inicjatywę, aby ją zmienić, poprawić, aby doskonalić charakter, budować lepsze, silniejsze relacje, a nawet sięgać po więcej w kwestiach materialnych – podnosić komfort życia. Taką bierną, obojętną względem życia postawę bardzo ciężko wykorzenić, bo lubi kiełkować w chwilach słabości.