Komentarze do: Najlepsze Narzędzie Do Samodzielnego Rozwoju

Autor: Sebastian Bastek

Sebastian Bastek — Fri, 30 May 2025 08:59:26 +0000

NIEwiem co teraz robisz Magda, ALE :
Życzę Ci W Życiu Wszystkiego Tego Co Naprawdę Dobre 😉 😀

Autor: Krysia

Krysia — Wed, 14 Jul 2021 16:43:51 +0000

Serdecznie dziękuje – dziele się z piątka przyjaciół, kupuje sprytny notatnik (najchętniej taki otwierany do góry, nie na bok), ładny długopis i działam. Pozdrawiam, Krysia

Autor: Malgos

Malgos — Tue, 08 Dec 2020 19:06:40 +0000

Witaj To ty jesteś multi-tooluem . Genialny przekaz wiedzy. Dzięki, ze jesteś.

Autor: Tomek

Tomek — Sat, 10 Oct 2020 14:26:42 +0000

Cześć
Magdo Dziękuję że jesteś i dzielisz się swoimi przemyśleniami na różne życia sprawy ,możesz coś powiedzieć o Wstydzie,bo on rozjeżdża mnie… Podnoszę się i „jedzie” ,znowu szukam siły, znajduje ale chwila i znowu jazda a energii mniej do podnoszenia….

Autor: Iza

Iza — Thu, 08 Oct 2020 12:16:57 +0000

Dziekuje Magdo jak zawsze super pomocny przekaz 🙂

Autor: Iwona

Iwona — Wed, 07 Oct 2020 17:10:42 +0000

Świetny i bardzo potrzebny film! Ja zaczęłam pisać w szpitalu, kiedy nie miałam się komu wygadać. Wygrzebałam ze śmietnika jakiś kartonik i przywłaszczyłam sobie szpitalny długopis… Później, już w domu, zaczęłam coraz częściej pisać. Nawet nie wiedziałam, ile emocji się we mnie kłębi (także tych pozytywnych). Dużo się zmieniło od tamtego czasu. Na plus! Zaczęłam mieć ze sobą kontakt, a to jest najważniejsze. Widzę, że jeszcze dużo pracy przede mną, ale to tylko mnie motywuje. Pomysły i ważne przemyślenia spisuję do innego notatnika. A zapisany „dziennik osobisty” niszczę, bo nie chcę aby ktoś przeczytał, w końcu to jest tylko moje. Polecam pisanie każdemu!

Autor: Marek

Marek — Tue, 06 Oct 2020 14:28:03 +0000

Już kiedyś poproszono mnie o opisanie pewnego etapu swojego życia,zacząłem pisać, i owszem, szło nieźle ale potem zapał zgasł. Dzięki za przypomnienie, spróbuję się uruchomić

Autor: Basia

Basia — Tue, 06 Oct 2020 08:39:45 +0000

Kiedyś, do mniej więcej 30 roku życia bardzo dużo pisałam. Były to czasem listy do zaufanej osoby, czasem pamiętnik. Dzięki Pani przypomniałam sobie o tej formie retrospekcji, wglądu w siebie i wypowiadaniu swoich emocji. Jeden mam problem – by być w tym szczerą, a nie, jak często robiłam, pisać z myślą, by to się komuś podobało. Tak jakbym miała to dać do czytania cenzorowi. To zapewne mój wewnętrzny cenzor, wyuczony w dzieciństwie. Ale trudno się go pozbyć i być w 100 procentach szczerą w pisaniu. Bardzo dziękuje za ten tekst. Pozdrawiam.